A few days ago nakachat ko siya[kita]. Sabi niya[mo] sa akin number one bolero talaga ako. Naalala ko tuloy nung highschool ako, sabi sakin ng mga kaibigan ko mandirigma ng pag-ibig, ang kulit talaga nakakatawa. Mahilig kasi akong magsulat at most of the time tunkol sa "love". Nagagawa ko na sumulat hanggang sa masakit na ang ulo ko at nararamdaman ko na ang sinusulat ko. Nasabihan pa nga ako na "I had a way with words" pero yun lang yun. Madali lang talaga magsulat para sa akin, even easier kaysa sabihin. Madalas nakukuha ko ang gustong sabihin ng tao, ang gusto kong sabihin, naisusulat ko para maintindihan ng iba. Pero dahil nakasulat na at nagmukha ng tula nagiging keso na, samantalang totoo namang yun ang nararamdaman.
[So what's the point? The point is, I can write. I can write all I want but maybe it will always just come off as "pambobola" to you, but its true. People can laugh and say cheesy but I know it's the way I feel about you. I can't say it because it's too cheesy and you just might laugh me off but I feel that way.
Sometimes I just don't come close because becuase I want you to have your space. You are very busy and I know that. That's why times only give me the night to send you a message and say goodnight.]
Kaya kong magsulat ng ganito magulo, pero may ibig sabihin. Magulo dahil nasapawan na ng pag-iisip ng manunulat. Hindi naman kailangan pero sadyang ganun lang talaga. Hindi naman ako nambobola hindi ko ginagawang paglalaro ang kakayahan kong magsulat. Hindi ko lang talaga masabi kaya dinadaan ko na lang sa sulat.
[mandrigma nga ba talaga ng pag-ibig? bolero nga ba ako? hindi, sawi lang pero tinulungan mo akong ibaba ang lahat ng dala dala ko sa balikat ko. masaya ako dahil sa'yo, hindi ko man masabi ng diretso. sana alam mo may nagmamahal ng lubusan sa'yo.]
hahahaha! taglish, english at filipino! wahahaha nasisira na ata ang ulo ko! nakikita ba kung gaano ka confused ang utak ko? nyahaha! Ciao! mwah!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment