After posting my thoughts last night, after an hour and thirty minutes my parents finally arrived to fetch me... They gave me a long lecture on going home early and I was thinking if that was all they were going to do I would have just commuted home... I mean waiting for almost two hours and ending up being lectured isn't exactly the thing I am looking forward to after an entire day gone wrong. So I cried myself to sleep, yes I cry... I am after all human...
Today I am here in katipunan hoping to eat out, wrong move seems I won't be going anywhere... Stupid me, mali nanaman ako... lagi naman e, mali na nga ako pinahihirapan pa ako ng buhay, kailan ba ako tatama? Anyway dito na lang ako sa katipunan prolly till 4 kung wala ako kasama well bahala na...
Sagot sa tanong "bakit sa accounting..."
Kasi nalilito ako...
Hindi ko alam kung ayaw mo o gusto...
Kapag ikaw lang, andyan sila...
Kapag andyan sila,
hindi ko malaman kung naiirita ka,
o natutuwa ka...
Pagkakamali ko naman yun e,
Wag mo nang isipin...
"Being taught to be humble when you already
are only makes you feel unworthy of anything"
Dahilan sa pagi-iisip, rason para mabigyan katuturan ang mga nagawa at ginagawa ko. Pero ang totoo mali pa rin ako. Sabihin ko man na ganyan ako nakikita ko pa rin ang mga mali ko, kaya ganyan nga ba talaga ako? Kung alam ko at nakikita ko na ang mga bagay na ipinagkakaila ko sa sarili ko. Kung nararamdaman kong hindi pero may oo ano nga ba ang dapat na sundin ko? Nawawala na ako at nasisiraan na ng ulo, pero iisa pa rin ang nasa ulo ko, mali pa rin ako...
P.S.
To wait forever for nothing can be called stupidity, I call it patience for it teaches you to wait for things you can not foretell...
Ciao!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment